Handschrift

𝓐𝓶 𝓢𝓸𝓷𝓷𝓽𝓪𝓰 𝔀𝓪𝓬𝓱𝓽 𝓶𝓪𝓷 𝓯𝓻ü𝓱 𝓪𝓾𝓯 𝓾𝓷𝓭 𝓰𝓵𝓪𝓾𝓫𝓽 𝓮𝓲𝓷𝓮𝓷 𝓐𝓾𝓰𝓮𝓷𝓫𝓵𝓲𝓬𝓴 𝓵𝓪𝓷𝓰, 𝓶𝓪𝓷 𝓶ü𝓼𝓼𝓮 𝔃𝓾𝓻 𝓢𝓬𝓱𝓾𝓵𝓮. 𝓓𝓪𝓷𝓷 𝓯ä𝓵𝓵𝓽 𝓮𝓲𝓷𝓮𝓶 𝓮𝓲𝓷: 𝓔𝓼 𝓲𝓼𝓽 𝓳𝓪 𝓢𝓸𝓷𝓷𝓽𝓪𝓰. 𝓓𝓻𝓪𝓾ß𝓮𝓷 𝔃𝔀𝓲𝓽𝓼𝓬𝓱𝓮𝓻𝓷 𝓭𝓲𝓮 𝓥ö𝓰𝓮𝓵, 𝓭𝓲𝓮 𝓚𝓲𝓻𝓬𝓱𝓮𝓷𝓰𝓵𝓸𝓬𝓴𝓮𝓷 𝓵ä𝓾𝓽𝓮𝓷.

Alarm – Handschrift stirbt aus! As mi dit Särgen vöörmöörgens ut dat „Bild“blattje in d’ Ooch sprungen is, dor hevv ikk as eersted luut bi mi dorcht: „Kiek, is de Wiesnöäsen bi d’ Revolverblatt dat ok all upfall’n“ Wat denn noch aal dorachterankummt, dat lett, as wenn see dat irgendwons avschrääven hevvt, de Springerslüü. Dat mit de verlüstichgoahnde Kultur, dat mit de ovsupenden Wuddels van us Weeten un Köänen, dat hevv ikk (un annern ok) nich eers siet güstern schrääven. Wu foaken belääv ikk,...

Een Kultur, de ünnergeit ... Nu is dat sowiet …schoot mi dat dör de Kopp, as ikk vöörmörgens in d’ Blatt keek, un dat Vermelden över dat neeste Bedrieven van de Frankforter Mesterkring, de sükk up Needüütsch „Grundschulverband“ nöömt, in de Oogen full. Wenneer disse Maioapen – anners kann ikk de Drievers noa dissed, hör Ploanen nich beteeken, dat dörsetten, wat see nu fördern un bedrieven, denn hevvt see us Düütsch as Wuddels van een hoogen Kultur in Schnakkeree un Schrieveree heel un dall an...